Immunosupresyjnie działają izotopy radioaktywne, niesteroidowe leki przeciwzapalne (indometacyna, fenylobutazon), sole złota, pochodne me- tylohydrazyny, iproniazyd, hydroksymocznik, aminy biogenne, L-aspara- ginaza i inne. Nie znalazły one jednak szerszego zastosowania w immunoterapii.

Związki immunosupresyjne z grupy leków przeciwnowotworowych wywierają działania niepożądane (toksyczne) częściowo wspólne dla wszystkich, a częściowo charakterystyczne dla danego leku. Do najczęstszych należą objawy uszkodzenia szpiku kostnego z niedokrwistością, trombocytopenią i neutropenią. Charakterystyczne’ są zaburzenia przewodu pokarmowego z nudnościami i niekiedy trudnymi do opanowania wymiotami. Stwierdza się azoospermię i zaburzenia owulacji z następową bezpłodnością. Do ciężkich powikłań w przebiegu leczenia immu- nosupresyjnego należy ogólne zmniejszenie odporności przeciwzakażnej i przeciwwirusowej z ciężkimi zakażeniami (bakteriemia, wiremia). Z tego powodu zaleca się np. umieszczenie chorych w boksach z wymuszonym obiegiem powietrza i stosowanymi filtrami (boksy laminarne). W długotrwałym podawaniu immunos upresorów, na skutek upośledzenia nadzoru odpornościowego, zwiększa się ryzyko wystąpienia nowotworów, głównie chłoniaków.